Ημερολογιακές καταγραφές (10)

   Όλα φαίνεται να οδηγούν στο να συγκεκριμενοποιήσω τι θέλω από τη ζωή μου.

   Πάει καιρός που άλλαξα ζωή και έπαψα να γράφω. Διαβάζω βιβλία ευελπιστώντας να βρω έμπνευση και απαντήσεις. Δεν ξέρω τελικά μήπως κάνω λάθος Πάλι. Γιατί φαίνεται τελικά, όταν σταθώ απ' έξω, ότι δεν ακολουθώ τη δόση της στιγμής αλλά μια πεπατημένη -τεχνηέντως- ώστε να πιστεύω στη στιγμή ότι υπήρξε μια κάποια δόση αυθορμητισμού. 

   Και αν ο νους  μου προσπαθεί έτσι να ερμηνεύσει πεπερασμένα γεγονότα γιατί αυτό τον εξυπηρετεί, ποιος μου λέει ότι δεν καθοδηγεί τα γεγονότα που προηγουμένως είχε επιθυμήσει; Κι έτσι, ανήμπορη να απαντήσω, απλά αφήνω αυτό το Άλλο να με πάει και κρύβομαι από πίσω παρακολουθώντας ματαίως τα γεγονότα να εκτυλίσσονται. Σάμπως αυτό δεν είναι μια κατάσταση διαλογισμού;

   Νόμιζα ότι θα γίνω σοφή εδώ και τώρα αλλά δεν υπάρχει σοφία μεγαλύτερη από την εμπειρία την ίδια της ζωής κι αυτήν αποκτημένη θα την έχω μόνο στο Τέλος. Μέχρι τότε ήμουν, είμαι και θα είμαι αδαής, αφελής και ανήμπορη να ονοματίσω αυτά που τελικά γράφονται μέσα μου. 

   Σε αυτήν την κοινωνία είναι αδύνατο απλώς να αντιδράς αυθόρμητα. Δεν είναι αποδεκτό. Δεν είναι αποδεκτό από την εαυτή μου. Αλλά η κατάσταση η παλιά μου φαίνεται γνώριμη και διαχειρίσιμη σε σχέση με την άλλη, την άγνωστη και την καινούργια.
   Ίσως τελικά τίποτα δε θα ήταν πιο σοφό από το να επαναλάβω καλύτερα τούτη τη φορά αυτά που ήδη ξέρω. 

Ι.Α.

Ερώτηση: Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον;

Οι λεκέδες

    Μ’ αφήνει στο σπίτι του να τον περιμένω μόνη από τις εξίμιση το πρωί όταν ξυπνάει μέχρι τις πέντε το απόγευμα που θα γυρίσει φέρνοντας μαζί του φιλιά, τις παλάμες του, πορτοκάλια και σοκολάτες. Οι γραμμές στα μάγουλά του, πάντα κουρασμένες, αλλάζουν σχήμα όταν μου δίνει κάτι από αυτά.

   Ξυπνάω και χαϊδεύω τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες. Τα μυρίζω και χαμογελάω, τα φιλάω απαλά για να μην τον ξυπνήσω, αγκαλιάζω τα στήθη μου για να τα απελευθερώσω από τις παλάμες του, λέω σιγανή καλημέρα και σηκώνομαι.

    Η μυρωδιά του αναδύεται από τους καναπέδες και τα καλύμματα, τα παπούτσια και τα χαλιά, από τα ρούχα που ‘ναι κρεμασμένα στον καλόγερο, απ’ το καλάθι των απλύτων στην τουαλέτα. Το ανοίγω και διαπιστώνω ότι δε βρομάει όπως το δικό μου, μα όλα τα φάσματα αγάπης ξεχύνονται από ‘κει μέσα, και τα ρούχα αυτά αισθάνονται τυχερά που, αν και ασιδέρωτα, βρίσκεται κάποια μύτη σαν τη δική μου να εκτιμήσει την αξία τους. Κοιτάω πάνω απ’ τον ώμο μου μην τυχόν και ανοίξει η πόρτα ξαφνικά και με πιάσει στα πράσα να οσμίζομαι τα βρακιά του σαν ανώμαλη ερωτοχτυπημένη.

      Στύβω τα πορτοκάλια και τρώω μια σοκολάτα. Με το ποτήρι συνοδεία, πάω να στρώσω το κρεβάτι. Όλοι οι λεκέδες βρίσκονται ακόμα στο κατωσέντονο, άσπρες στάμπες, μικρές και μεγάλες, παλιές και πιο καινούργιες να θυμίζουν κάθε μία από τις ερωτικές στάσεις της τελευταίας βδομάδας. Δεν αλλάζει τα σεντόνια κάθε μέρα. Θέλει, λέει, να κοιμάται μαζί μου κι όταν δεν είμαι εκεί. Οι μπλούζες που έχω αφήσει εγώ μυρίζουν ακόμα πορτοκάλι και τσιγαρίλα, άπλυτες, βρόμικες, χυδαίες, τσιτσιρίζουν φροντίδα, κορδώνονται στον καθρέφτη διπλωμένες.

        Ακουμπάω το ποτήρι στο κομοδίνο· γεμάτο πορτοκαλάδα, γεμάτο απ’ τις πυτζάμες του. Θα πιάσω την μπλούζα του και με τα δυο μου χέρια, θα την σηκώσω στον αέρα, θα την ανεμίσω κι αυτός θα ποτίσει ύπνο, χασμουρητό, αγκαλιές και ιδρώτα. Και μετά θα την φέρω στην καρδιά μου, θα την ακουμπήσω με το μάγουλο, θα τριφτώ απάνω της γουργουρίζοντας σα γάτα, θα χαμογελάσω πάλι, θα την διπλώσω με τα μανίκια προς τα έξω.
     Αχνά, σκουρόχρωμα στίγματα βρίσκονται εκεί και με κοιτούν. Τα κοιτώ. Με κοιτούν. Πλησιάζω τη μύτη μου. Η μύτη πλησιάζει. Η μύτη φτάνει. Η μύτη ακουμπάει τις ραφές στα μανίκια. Τα ρουθούνια ανοίγουν. Τα τριχίδια ερεθίζονται. Η μύτη ρουφάει, ρουφάει, ρουφάει, ρουφάει όσο μπορεί και ρουφάει κι άλλο. Τα πνευμόνια φούσκωσαν, η κοιλιά φούσκωσε, η μύτη ρούφηξε, το αιδοίο άνοιξε και χορεύει κλακέτες στη μουσική της εισπνοής αυτής της ηδονής.

      Το άρωμα της πορτοκαλάδας ξεθώριασε. Η μύτη μου κι εγώ θα περιμένουμε βυθισμένες στα σεντόνια· να πάει πέντε. 

 Ι.Α.

Ερώτηση: Τι σας ερεθίζει;

·το παράθυρο.

  Όλα τα ζώα τρώνε πράγματα και μετά τα κοπρίζουν. Όλα τα ζώα εκτός από ένα, τον Βασιλιά των ζώων, τον Άνθρωπο.

  Ο άνθρωπος χέζει και από τον κώλο του και από τα χέρια του και όχι μόνο όταν τρώει και όχι μόνο χρώματος καφέ.

  Η αλήθεια σοκάρει κι αυτό είναι μια αλήθεια σοκαριστική. Θα διηγηθώ μια ιστορία τώρα.

  Σ’ ένα παρκάκι κάπου στην Αθήνα έχει πεύκα πολλά, ίσα με πέντε μέτρα ύψος και κλαδιά γεμάτα βελονίτσες που ανοίγουν σαν βεντάλιες στον ουρανό και καλύπτουν τη γη από κάτω τους. Είναι πολύ σκοτεινά, πράσινα  και  πράγματι ρομαντικά, το ιδανικό μέρος για κάθε ζευγάρι που δεν έχει προσωπικό χώρο για να γαμηθεί κι έχει μετατρέψει το αυτοκίνητό του σε κρεβατοκάμαρα, το ιδανικό μέρος για κάθε ζευγάρι που δεν κρατιέται και θέλει να γαμηθεί τώρα καθώς επίσης και το ιδανικό μέρος για κάθε ζευγάρι που θέλει απλά να ζήσει την περιπέτειά του και να γαμηθεί μια φορά στην εξοχή, μέσα στο αυτοκίνητο.

  Αυτές τις μέρες όμως ειδικά έχουμε ένα νεοσύλλεκτο ζευγάρι.  Είναι κι οι δύο μες στο κέφι μέχρι που το αυτοκίνητο φτάνει στο παρκάκι. Αρχίζουν τα γελάκια αμηχανίας και οι παλμοί τους αυξάνονται. Ανοίγουν μια μπύρα να χαλαρώσουν. Το καπάκι πετιέται· από το παράθυρο. Τη μοιράζονται γεμάτοι αγαλλίαση. Η μπύρα τελειώνει και το μπουκάλι πετιέται· από το παράθυρο.

  Κάτι πρέπει να γίνει για να του κάτσει με τη θέλησή της όμως. Έτσι ο άντρας βγάζει κάτω από το κάθισμα μία σακουλίτσα nak, δώρο για τη γυναίκα του. Η γυναίκα είναι κατενθουσιασμένη, ανοίγει τη σακουλίτσα όλο χαρά, βγάζει το δωράκι και την πετάει· από το παράθυρο. Ξεσκίζει το χαρτί περιτυλίγματος γεμάτη προσμονή και πετάει τα κομμάτια· από το παράθυρο. Λέει: «Αχ μωρό μου, είναι υπέροχο! Σ’ ευχαριστώ!», βάζει το αντικείμενο στην τσάντα της και τον φιλάει γεμάτη πάθος. Αυτός ανταποδίδει, νιώθει περήφανος και το γαμησάκι μπαίνει σε τροχιά γύρω από τον πούτσο του.

  Το μουνάκι της ανοίγει σαν τριαντάφυλλο κι έρχεται η επίμαχη στιγμή. Αποφασίζεται η χρήση καπότας . Το πλαστικό ανοίγει στα γρήγορα, η καπότα ξετυλίγεται και παίρνει θέση. Το αεροπλάνο όπου να ‘ναι απογειώνεται. Τα πουλιά φεύγουν απ’ τις φωλιές τους, οι γάτες νιαουρίζουν εκνευρισμένες, οι άτυχοι περαστικοί απομακρύνονται εσπευσμένα κι οι ταξιτζήδες της κοντινής πιάτσας παίρνουν μάτι. Όλα βαίνουν καλώς. Η γυναίκα παίρνει χαρτί και σκουπίζει τα χύσια τρυφερά. Αυτός δεν νιώθει καλά κι αποφασίζει ότι θα τον βοηθήσει ένα lexotanil. Καταπώθηκε κι αυτό. Για να μην το χωνέψει με άδειο στομάχι τρώει μια-δυο μπουκιές από χτεσινή σπανακοτυρόπιτα που ξέμεινε στο αμάξι αλλά δεν του αρέσει και πετάει την υπόλοιπη· από το παράθυρο.

  Πήγε η ώρα αργά όμως. Η μηχανή μουγκρίζει, τα φώτα ανάβουν και το ζευγάρι παίζοντας τους ανίδεους αποχωρούν από το παρκάκι. Το πλαστικό, η καπότα και τα χυσόχαρτα πετάχτηκαν κι αυτά· από το παράθυρο. Η άδεια καρτέλα με τα χαπάκια· από το παράθυρο.

  Το μόνο που έμεινε πίσω ήταν οι ροδιές του αυτοκινήτου στο χώμα. 

Ι.Α.

Ερώτηση: Γαμήστε ελεύθερα αλλά τουλάχιστον μην σκουπιδεύετε ελεύθερα.

Φλόγες

  Πένθιμη μουσική ακούγεται. Πλησιάζει. Ο αέρας δυνατός. Πλησιάζει. Μυρίζει την ανάσα του. Νιώθει τη θερμότητα που εκπέμπει το σώμα του. Η μουσική δυναμώνει και αυτή αρχίζει να χορεύει στο ρυθμό του. Δεν έχει άλλη επιλογή. Πρώτα σιγά. Ο χορός γίνεται πιο έντονος. Εξαντλητικός. Την αποδυναμώνει, τη στεγνώνει από τα υγρά της. Την κυκλώνει σιγά, αυτή εγκλωβίζεται στη μέση ενός κύκλου. Τρέχει γύρω της τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνει να βγει απ’ το κλοιό και να τρέξει. Οι καρδιές και των δύο χτυπούν δυνατά. Πιο δυνατά και της πιάνει το χέρι. Αυτή τρομάζει και προσπαθεί να κάνει πίσω. Της αγγίζει την πλάτη. Τινάσσεται μπροστά. Της πιάνει τα πόδια και αυτή τρέμει. Τρέμει ολόκληρη σαν να προσπαθεί να πετάξει προς τα πάνω αλλά είναι αγκυλωμένη στο έδαφος χαμηλά. Και το έδαφος αρχίζει να βράζει. Τη γλείφει από χαμηλά και αυτή ουρλιάζει βουβά με φωνή συγχρονισμένη με τη μουσική, με φωνή που διατρυπάει και τις καρδιές μερικών ορκισμένων στο τσιμέντο. Την ρουφάει, την κατακτά μέχρι την τελευταία κορυφή της και γελάει θριαμβευτικά και ζεσταίνει και τις καρδιές μερικών ορκισμένων στην ψυχρότητα.

  Ακόμα φαίνεται να ταλαντεύεται μέσα του και να χορεύει το ταγκό του. Ακόμα φαίνεται η γλώσσα να σκορπάει τις οσμές της. Κι αυτός εξαφανίζεται και δε φαίνεται τίποτα παρά ένα αποστραγγισμένο σώμα από κάθε ζωή και χρώμα να στέκει μόνο και θλιμμένο, ταφόπλακα σε μερικά πτώματα και ματαιοδοξίες και καταδικασμένο να συντροφεύει πλέον μόνο τους θλιμμένους που θα κλαίνε στον ήλιο.

  Το σώμα θα πέσει. Έχει ήδη πέσει.

  Σε λίγο θα ακουστεί και η κραυγή των ζωντανών. Η κραυγή των ζωντανών ακούγεται κάθε μέρα. Κόντρα στην κραυγή των νεκρών.

  Η κραυγή των νεκρών ακούγεται κάθε μέρα. Κόντρα στην κραυγή των ζωντανών. Γεννιέται η μουσική και ο αέρας που λυσσομανάει.

  Πρόκειται για βιασμό κι αιμομιξία της φύσης με τη φύση. Η ώρα που η μάνα τρώει το παιδί της. Αυτό την έβαλαν να κάνει. Όλα τα πρόσωπα του θεού είναι εκεί. Είναι πολλά και είναι μπροστά.

  Το δέντρο τυλίγεται στις φλόγες και αυτά φωτίζονται.

  Αυτό το ρόλο βαράνε τα καντήλια στις εκκλησίες. Οι γριές είναι απελπισμένες καθώς κοιτάνε τα εικονίσματα και δεν συνειδητοποιούν ότι το μόνο που χρειάζονται είναι να δουν ένα δέντρο να τυλίγεται στις φλόγες.

Ι.Α.

Ερώτηση: Σήμερα άκουσα μια φίλη μου να μιλάει για ένα δέντρο σαν να πίστευε πραγματικά ότι έχει ζωή. Ήταν συγκινητικό να το ακούω. Εσείς πιστεύετε στη ζωή του δέντρου; 

Θάνατος Μνήμης. Μέρος 2ο.

  Σήμερα, γιαγιά μου, δεν ρωτάς και δεν μπερδεύεσαι. Σκεπασμένη από γαρύφαλλα, μέσα στο κουτί, περιμένεις δικαιωματικά τη σειρά σου στη σήψη.

  Μαύρος ήλιος φωτίζει τα μάτια μας και δημιουργεί σκιές γεμάτες από δάκρυα που περιφέρονται.
  Αύριο, μεθαύριο θα πάτε στη λαϊκή. Θα μετράτε τα ψιλά και θα τσακώνεστε για το τι θα ψωνίσετε.

  Στο σπίτι, ψάχνετε το τηλεκοντρόλ για να δείτε τις ειδήσεις ή τον Κωνσταντάρα. Έχει ποτίσει ο αέρας μαγειρευτά από χαλασμένους απορροφητήρες μα οι μπαλκονόπορτες κλειστές σας προστατεύουν απ' τις αρρώστιες. Βουλιάζετε στις πολυθρόνες με τα χρυσοκέντητα μαξιλάρια και σας παίρνει ο ύπνος με τα στόματα ανοιχτά και το φλεβίτη στα ανασηκωμένα πόδια σας. Ένας σκουριασμένος ναργιλές και τα κουμπούρια στο σύνθετο συσωρρεύουν σκόνη που κατακάθεται σιγά σιγά στις μύτες και τα φρύδια, διηγείται. Ιστορίες από το χωριό και τα πρόβατα και το σπιτάκι, τον πόλεμο και τον εμφύλιο, τις ψευτιές των πολιτικών και τα ουρανοκατέβατα όπλα, τις πρώτες σας δουλειές στην Αθήνα και τι πουλήσατε, πώς ανοίγουνε το φύλλο, πώς παίζουνε το τάβλι. Εμείς φωνάζουμε, τσακωνόμαστε, κοιμόμαστε στο στρώμα με τις τρύπες στο πάτωμα, κοιμόμαστε αγκαλιά, γελάμε γιατί ροχαλίζετε. Πενήντα χρόνια μετά θα μάθουμε από άγνωστο ποιον σώσατε από την εκτέλεση.
  Απ' τις ντουλάπες αναδύεται η μυρωδιά της ναφθαλίνης κι απ' τα συρτάρια της μπριγιαντίνης. Σε μια γωνιά του τοίχου στέκεται η γκλίτσα, περιμένει κι αναπολεί τα φρύγανα στο ξεραμένο ρέμα. Μπαγιατέψαμε όλοι σαν μπακαλιάροι στον πάγκο και παρόλ' αυτά ψηνόμαστε στο τζάκι σας που άνθισε απ' την πολυκαιρία.

  Είμαι μακριά από αυτά.
  Εσύ, -γιαγιά- ένα ανοιχτό πτώμα, γεμάτο πληγές, περιμένεις ν' ακούσεις το τσαφ από τα φώτα της τηλεόρασης που θα σβήσουν για να πλαγιάσεις δίπλα στον άντρα σου. Κάθε χάντρα απ' το κομπολόι του παππού που γλιστρά στο χέρι μου πέφτει και βυθίζεται μέσα στο πύον των αναμνήσεών σου.
  Ξαπλωτοί, θα περιμένετε όπως όλοι όσοι θάβονται και θα ψιχαλίζει, τσικ-τσικ. Το μάρμαρο γίνεται πέτρα σαθρή και το τζάκι δέντρο που ριζώνει στα κεφάλια μας. Τρέφεται με δηλητήριο απ' το πύον για να ξεραθεί όταν τα καντήλια όλων μας θα έχουν σβήσει.
  -Μάλλον.

Ι.Α.

Ερώτηση: Πότε πεθαίνει κανείς;

Στον καθρέφτη.

Το πάτωμα είναι το μόνο που σκέφτεσαι,
το πηγάδι,
το βάθος,
ο πάτος.
Εκεί που δε φτάνει ήλιος,
ούτε χάδι,
ούτε συμπόνοια,
ούτε παρέα.
Στο τέρμα της πιο βαθιάς μαύρης τρύπας,
αποσύρεσαι εθελούσια για να σαπίσεις
και να θαφτείς από τις σορούς όσων μετά σ' ακολουθήσουν,
χωρίς να σ' ενοχλεί η μυρωδιά όσων ακολούθησες.
Είναι κρίμα που δεν τους συνάντησες νωρίτερα.
Η μοναξιά βιώνεται μόνη και πάντα, όπου κι αν είσαι.
Η απόγνωση δε σηκώνει διασώστες.
Ο φόβος δε σηκώνει ούτε χαλικάκι.
Αρκεί που σηκώνεται ο ίδιος.

Ι.Α.

Ερώτηση: Βυθίζεστε;

Ο χορός

  Η Απογοήτευση νοιάζεται για τα υλικά αγαθά περισσότερο απ' ότι για τη ζωή την ίδια. Είναι τυλιγμένη στις ενοχές που κρέμονται από τα μαλλιά Της, που χορεύουν στα μαλλιά Της.

  Το να μην έχεις σπίτι, να μην το βρίσκεις πουθενά.

  Ο άστεγος δεν έχει σπίτι για να φιλοξενήσει ούτε τους καλεσμένους ούτε τους αγαπημένους του, προφανώς. Ζητιανεύει τα σπίτια των άλλων και τα ζηλεύει ενίοτε αλλά δεν τα βρίσκει πουθενά.

  Το να νιώθεις ότι ποτέ το χαμόγελο δε θα είναι αληθινό και χειρότερα, ότι θα σβήσει.

  Το κεραμίδι που σε σκεπάζει, θες να σε πλακώσει.

  Ο γκόμενος, θες να σε αφήσει.

  Οι φίλοι, σ' έχουν ήδη κάνει να ξεχάσεις πώς γελάνε.

  Ο άνθρωπος που κλαίει πάνω από μια σκισμένη κουρτίνα και μια βρόμικη σκάλα κι ένα σπασμένο πορσελάνινο φλιτζάνι γίνεται ένα με τα μόρια αυτών των πραγμάτων, γίνεται Πράγμα. 

  Το Πράγμα. Το αρκουδάκι που αγκαλιάζεις τη νύχτα για να κοιμηθείς, δε σε αγκαλιάζει.

  Όσο κι αν ελπίζεις να σ' αγκαλιάσει να το πάλι! Κάθε πρωί να καλύπτει τεχνιέντως την τρύπα στην κουρτίνα και τηλεφωνεί σε μοδίστρες για την τέλεια ραφή, τα λεφτά δεν έχουν σημασία, πληρώνει όσο όσο.

  Να το πάλι! Να τρίβει την σκάλα με μια σκούπα χαλασμένη και να πασαλείφει τα χώματα γύρω γύρω αλλά θα αγοράσει καινούργια σκούπα, την καλύτερη, τα λεφτά δεν έχουν σημασία, πληρώνει όσο όσο.

  Να το πάλι! Με το κόκκινο κεφάλι που αχνίζει, το βάζεις να σ' αγκαλιάσει, του δείχνεις τον τρόπο κι αυτό σε κοροϊδεύει, γελάει μαζί σου, κοκκινίζει κι άλλο κι αχνίζει και σου προκαλεί εγκαύματα που δεν εξαφανίζονται ποτέ.

  Ποτέ. Αυτό το ποτέ σε κάνει και βαριέσαι, βαριέσαι αφόρητα, παρακολουθείς όλες αυτές τις αηδίες εκστασιασμένος και φοβάσαι πολύ, πολύς φόβος και γι' αυτό βαριέσαι, γιατί όλοι έτσι σ' αγνοούν και δε φαίνεται ότι φοβάσαι αν και κρέμεται απ' τα μαλλιά σου. Αν φύγει η βαρεμάρα θα δουν το φόβο που χορεύει στα μαλλιά σου. 

  Ξυρίσου. 

  Αυτή κι αν είναι λύση!

Ι.Α.

Ερώτηση: Δεν έχω...

  

 

Ημερολογιακές καταγραφές (9)

  Η αναζήτηση δουλειάς μπορεί να είναι σιχαμένη, θλιβερή, βίαιη και αποτρόπαια.

  Σιχαμένη όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη με ρούχα που δε γουστάρεις.

  Θλιβερή όταν δυστυχώς εξαρτάσαι από την χρηματοκεντρική κρίση του εκάστοτε αφεντικού που καθορίζεται από άθλια κριτήρια που καμία σχέση δεν έχουν με αυτό που στ' αλήθεια μπορείς να προσφέρεις στη μαλακισμένη επιχείρησή του.

  Βίαιη όταν περνώντας το δρόμο βλέπεις ένα φρεσκοπατημένο γατί, ακόμα φουσκωμένο, με αιμοραγία από τη μύτη να έχει εκπνεύσει.

  Αποτρόπαια όταν νομίζεις ότι κινήθηκε ενώ ήταν μόνο το ρεύμα αέρα που το ταρακούνησε από το ταξί που μόλις πέρασε ταχύτατα από πάνω του.

  Κάθομαι και το κοιτάω, το κοιτάω, το κοιτάω, το κοιτάω, το κοιτάω (παρακαλάω να ζωντανέψει), το κοιτάω, το κοιτάω, το κοιτάω, το κοιτάω, το προσπερνάω.

  Η ζωή για κάποιους δε συνεχίζεται όσο κι αν δεν τους αξίζει και δυστυχώς αυτοί είναι τα ζώα.

Ι.Α.

Ερώτηση: Εσείς ακόμα ζείτε;

Ημερολογιακές καταγραφές (8)

  Ο λύκος μου (έτσι αρέσκομαι να αποκαλώ το σκύλο μου προς τέρψη της ματαιοδοξίας μου) είναι το πολύ 5 μηνών. 

  Ο λύκος μου με βλέπει να καπνίζω και νομίζει ότι τρώω.

  Ο λύκος μου βλέπει την τηλεόραση και τα περιστρεφόμενα διαφημιστικά σταντ στα περίπτερα και γαυγίζει απειλητικά.

  Ο λύκος μου με βλέπει να ανοίγω συσκευασίες και να βγάζω φαΐ από 'κει μέσα και κουνάει το κεφάλι του σαστισμένος.

  Ο λύκος μου βλέπει το προφυλακτικό που καλύπτει το πουλί του γκόμενού μου όταν με πηδάει και νομίζει ότι παίζουμε και προσπαθεί ν' ανέβει στο κρεβάτι.

  Ο λύκος μου βλέπει τον εαυτό του σε βίντεο να γαυγίζει και γλείφει την κάμερα.

  Ο λύκος μου είναι ξένος σε αυτό το περιβάλλον και το μόνο κοινό παρονομαστή που έχει με αυτό είναι Εγώ κι αυτό γιατί αναγκάζεται, όχι γιατί το επέλεξε. Πασχίζει όλο αγωνία να κατανοήσει τι είναι όλα αυτά γύρω του κι αμφιβάλλω αν τα καταφέρνει. Κάποια πράγματα εγκαθίστανται μέσα του συμπεριφορικά, γιατί απλώς έτσι είναι, και τα αποδέχεται γιατί αυτά απλώς-έτσι-είναι... και-τίποτα-άλλο.

  Ο λύκος μου κατά έναν περίεργο τρόπο έμαθε σχεδόν μόνος του να μην τα κάνει μέσα στο σπίτι και να πέφτει κάτω με σκυμένο κεφάλι όταν πάω να του φάω το φαγητό ή τα παιχνίδια. Αλλά κι αυτά τα έμαθε επειδή απλώς-έτσι-είναι... και-τίποτα-άλλο, όχι επειδή με αγαπάει ή κάτι τέτοιο. Και δεν μπορεί σαφώς να καταλάβει γιατί του αρπάζω απ' το στόμα αυτά που βρίσκει μόνος του κάτω και γι' αυτό μου επιτίθεται.

  Ο λύκος μου δε σκέφτεται αγάπη. Δε σκέφτεται καν, άσχετα αν εγώ σκέφτομαι είτε ότι τον αγαπάω είτε οτιδήποτε άλλο. Κάποιος είναι πάνω και κάποιος κάτω και τώρα πασχίζει να βρει τη θέση του και όσο πιο γρήγορα τη βρει τόσο πιο πολύ θα τον αγαπάω, τόσο πιο ήρεμος θα είναι αυτός.

  Έτσι λοιπόν κάθε φορά που είναι ανυπότακτος ή κλαψουρίζει ή είναι νευρικός ή γαυγίζει αγριεμένα γιατί εγώ δεν έχω πραγματικά καταλάβει τι θέλει όταν στο μυαλό του προσπαθεί να παντρέψει αυτά που συμπεριφορικά έχει μάθει με την εκάστοτε επιθυμία του αισθάνομαι τύψεις, πολλές τύψεις για μένα και την ανθρωπότητα και μετανοιώνω που τον έβαλα σπίτι μου και συνέβαλα στη διαιώνιση του ανθρώπινου "έτσι θέλω". Όταν όμως κλαίω ή είμαι απλά στενοχωρημένη και με γλείφει στο πρόσωπο, όταν μιζεριάζω και αναγκαστικά κινητοποιούμαι εξαιτίας του αποζημιώνομαι και σκέφτομαι -γι' άλλη μια φορά- μήπως άραγε ο λύκος μου νιώθει κάποιου είδους αγάπη όχι γιατί απλώς-έτσι-είναι... και-τίποτα-άλλο;

  Τα σκυλιά είναι για τον άνθρωπο ό,τι και οι άνθρωποι για το θεό. Μας έφτιαξε για να μας αγαπάει και να τον αγαπάμε κι ήταν όντως κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Του.- 

Ι.Α.

Ερώτηση: Χτες, όταν έκλαιγα γοερά ο λύκος μου κλαψούριζε μαζί μου και σταμάτησε μόνο όταν σταμάτησα κι εγώ. Βρίσκω αξιοθαύμαστη την παρατήρηση που μου είχε πει κάποιος κάποια στιγμή, ότι δηλαδή αντιγράφει πολλές φορές την ψυχολογική μου κατάσταση. Εσείς;

http://www.tsantiri.gr/blog/sigklonistiko-skilos-den-fevgi-apo-ton-tafo-tou-afentikou-tou-edo-ke-6-chronia.html

                      

Ημερολογιακές καταγραφές (7)

Το δέντρο, by Ι.Α.

Αυτό το δέντρο που είναι τώρα απέναντί μου και κοιτώ μπορεί να συνεχίσει να ζει όταν εγώ θα 'χω πεθάνει, όταν όλοι οι άνθρωποι και τα ζώα της γενιάς μου θα 'χουν πεθάνει, οι οποίοι διαδέχονται γενιά τη γενιά αφήνοντας πίσω δέντρα που βιώνουν το θάνατο και τη γέννηση μέσα στο ίδιο τους το σώμα που ποτέ μα ποτέ δε θα συναντήσει το απόλυτο τέλος χωρίς την εξωτερική φυσική ή ανθρώπινη παρέμβαση. Γι' αυτό οι άνθρωποι τα κόβουν, από ζήλια.

***

Στην πόλη των σκιών, by Ι.Α.

Στην πόλη των σκιών, by Ι.Α.

Κάθε φορά που κάτι με αγχώνει με λούζει κρύος ιδρώτας. Ζεσταίνομαι αλλά αν με πιάσεις είμαι ικανή να μετατρέψω το νερό σε πάγο, μόνο με τη δύναμη του ιδρώτα μου. Το καλοκαίρι, υπάρχουν μέρη στην επαρχία παραθαλάσσια αλλά και ορεινά που ο ήλιος βγαίνει από τις 6 και δύει στις 9.30. Μιλάμε για 15,5 ώρες ήλιου που καίει και καίει και καίει αλύπητα και μανιασμένα και τίποτα δεν μπορεί να τον εμποδίσει από το να το κάνει αυτό. Και τα τζιτζίκια ουρλιάζουν και οι μύγες περιφέρονται από εδώ και από 'κει αναζητώντας κάτι για να κάτσουν και οι σφίγγες φέρνουν σβούρες πάνω απ' τα νερά ή πάνω από φαγητά ή πάνω από την επιδερμίδα με το αντηλιακό. Κάνει ζέστη, πολλή ζέστη και τίποτα δεν μπορεί να την εμποδίσει και όμως τίποτα δεν μπορεί να τη συναγωνιστεί τόσο καλά όσο η ζέστη στις πόλεις των σκιών. Περπατάς ανάμεσα στα κτήρια και δε βλέπεις τίποτα, ούτε τη μύτη σου, μόνο σκιές. Και όμως, πώς γίνεται να κάνει ζέστη, πολλή ζέστη; Πιο πολύ απ' όλες, ξεχωρίζει αυτή του εαυτού μου. Και το χειρότερο είναι ότι βλέπω μόνον αυτή κι ούτε ένα καθρεφτάκι για να ρίξω μια ματιά στο σώμα, εάν υπάρχει.

Ι.Α.

Ερώτηση: Σκέψεις ή σκιές;

Η Φάρμα των Ζώων

"Τα μάτια μου έχουν αδυνατίσει", είπε στο τέλος η Κλόβερ. "Ακόμα κι όταν ήμουν νέα, δεν μπορούσα να διαβάσω τι έγραφε εκεί. Αλλά μου φαίνεται ότι ο τοίχος είναι διαφορετικός. Δε μου λες, Βενιαμίν, είναι οι Εφτά Εντολές όπως ήταν πάντοτε;"

 Για πρώτη φορά ο Βενιαμίν δέχτηκε να παραβεί τις αρχές του και διάβασε δυνατά τι έβλεπε γραμμένο στον τοίχο.

  Δεν υπήρχε τίποτα τώρα, εκτός από μία και μοναδική Εντολή. Έλεγε:

ΟΛΑ ΤΑ ΖΩΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΑ

ΑΛΛΑ ΜΕΡΙΚΑ ΖΩΑ ΕΙΝΑΙ

ΠΙΟ ΙΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ

***

Δεν είχαν όμως πάει λίγα μέτρα παρακάτω, και κοντοστάθηκαν πάλι. Ένας θόρυβος από δυνατές φωνές σαν από καβγά έβγαινε από το σπίτι. Έτρεξαν πίσω και ξανακοίταξαν από το παράθυρο. Ναι, είχε ανάψει βίαιος καβγάς. Ούρλιαζαν, χτυπούσαν το τραπέζι, λογομαχούσαν έντονα και τα βλέμματα όλων ήταν γεμάτα κακία και υποψία. Αιτία της φασαρίας φαίνεται πως ήταν το γεγονός ότι ο Ναπολέων και ο κύριος Πίλκινγκτον έπαιζαν ταυτόχρονα τον άσο πίκα.

  Δώδεκα φωνές ούρλιαζαν από θυμό -κι έμοιαζαν όλες. Τώρα μπορούσε να καταλάβει κανείς τι ήταν αυτό που 'χε συμβεί στα πρόσωπα των γουρουνιών. Τα ζώα απέξω κοίταζαν από γουρούνι σε άνθρωπο και από άνθρωπο σε γουρούνι και ξανά από γουρούνι σε άνθρωπο· αλλά ήταν πια αδύνατο να αποφανθεί κανείς ποιος ήταν ποιος.

Animal Farm

George Orwell

μεταφραση: Νίνα Μπάρτη

εκδόσεις: Κάκτος

Αφιερωμένο στα φρικιά όλου του κόσμου και ιδιαιτέρως στον αγαπητό φίλο Φ. Χρόνια του καλά συνεχίζοντας να ελπίζει σ' έναν κόσμο όπου όλα τα ζώα θα είναι ίσα ανεξαιρέτως...

Ερώτηση: Περί δηλωμένης ισότητας, πόσο πραγματική είναι;

Serial killer

  Κατά τη διάρκεια της ζωής γίνεσαι μάρτυρας κατ’ εξακολούθησιν φόνων.

  Τα όνειρα γεννιούνται για να πεθάνουν και πεθαίνουν εκεί ακριβώς που γεννιούνται, μόλις ξεμυτίσουν από τη μήτρα, ακριβώς μετά το πρώτο κλάμα, το φάρο της Ζωής.

  Εξορισμού, η Ζωή δημιουργείται μέσα στον πόνο και το αίμα. Όλοι ακούν το κλάμα και κανείς δεν ακούει τα βογγητά της μάνας στον τοκετό και πριν από αυτόν στο σεξ, ούτε καν η ίδια. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από κάθε τσακωμό γίνεται το καλύτερο σεξ καθώς λένε· γι’ αυτό τσακωθείτε φίλοι μου κι έτσι θα κάνετε φοβερό σεξ!

  Πρώτο εκτελεστικό απόσπασμα: Οικογένεια.

  Δεύτερο εκτελεστικό απόσπασμα: Έρωτας.

  Τρίτο εκτελεστικό απόσπασμα: Φίλοι, και μάλιστα αυτοί στους οποίους στηρίζεσαι.

  Οπότε στο τέλος παύεις να ονειρεύεσαι για να γλιτώσεις το πένθος του θανάτου μετά από κάθε εκτέλεση που παρακολουθείς ιδίοις όμμασι.

  Κι αφού περάσει κάμποσος καιρός έτσι, αυτοκτονείς· που μας φέρνει στο τέταρτο και πάντα επιτυχές εκτελεστικό απόσπασμα: Τον εαυτό σου.

  Μετά επισκέπτεσαι τρελογιατρούς και παίρνεις χάπια και μιλάς για τα παιδικά σου χρόνια προσπαθώντας να αναστήσεις το νεκρό όνειρο, έχοντας την ελπίδα ότι αφενός θ’ αρχίσεις πάλι να ονειρεύεσαι και αφετέρου θα πάψεις να πληγώνεσαι κάθε που θα βλέπεις το όνειρο να ψυχοραγεί.

  Και η ελπίδα φίλοι μου πεθαίνει τελευταία αν και για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω όλοι παραβλέπουν το γεγονός ότι τελικά πεθαίνει...

               Ι.Α.

Ερώτηση: Πού σκοτώνονται τα όνειρά σας;

Ozzy Osbourne

Μερικές φορές είναι χρήσιμο να θέτεις μικρά, πραγματοποιήσιμα όνειρα και να επικεντρώνεσαι σε αυτά και μόνο σε αυτά, χωρίς περισπασμούς. Γιατί κάθε φορά που βγαίνουν αληθινά είναι μικρές τονωτικές ενέσεις μες στο χάος της ζωής που σε γεμίζουν λίγη αισιοδοξία και σε κρατάνε άθελά τους/σου ζωντανό...

I.A.

Ερώτηση: Έχετε χαζά όνειρα;

Το λάθος

Τα φιλιά σου

με θερμοκρασία παγωτού

καίνε το μπούτι μου.

Και τ' ακρωτηριάζουν.

Τιμωρία και μαρτύριο

για λάθη μου

με την ευθύνη των γεννητόρων μου.

Περπατώ

ανάπηρος

χωρίς ούτε χέρια, χείλη ή οτιδήποτε άλλο.

Μόνον η καρδιά μου

σέρνεται,

αιμορραγεί εσχάτως,

σφαδάζει από τη σύγχυση

ζητώντας

απλώς

-ίσως-

να εμπιστευτεί

κάποιου

την ικανότητα

στα 

παζλ.

Κι όταν 

τα κομμάτια

είναι

χαμένα

πες μου

ποιος,

ποιος,

-Ποιος;-

είναι

τόσο καλός

στις

χειροτεχνίες;
                             Σε όσους μ' αγαπούν.

                                      Ι.Α.

Ερώτηση: Είμαι απελπισμένη επειδή δεν διαβάζω σχόλιά σας...

Νεκρός

  Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινάει όταν η σφυρόμπαλα βαραίνει και βαρέθηκε πια να τη σέρνει. Όπου κι αν κοιτάξει τριγυρνούν φαντάσματα της φαντασίας του, πλασμένα ψέματα σαν καλοψημένα κουλουράκια σε φούρνο επιβίωσης.

  Ερμητική  ανάγκη για να γράψει· ξεκινάει όταν η ζωή σαπίζει έξω απ’ την τηλεόραση και μέσα σε αυτήν και μέσα στον υπολογιστή και μέσα στο βιντεοπαιχνίδι και μέσα στα βιβλία και μέσα στην κουφάλα κάθε δέντρου που συναντά.

  Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινάει από το φύλο συκιάς που καλύπτει το μόριό του και τον κάνει και ντρέπεται κάθε που φυσάει αεράκι, τόσο δροσερό που καίει τον εγκέφαλό του.

  Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινάει από επιθυμία να μιλήσει στους ανθρώπους του και τελικά τους δίνει κωλόχαρτα σε blogs για να ελέγξει ποιοι πραγματικά γνωρίζουν έστω λίγο από το βάρος. Κραυγή βοήθειας εκτινάσσεται από κάθε πόρο και σιωπά σε κάθε αυτί.

 Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινάει από το τρέμουλο, από τα δάκρυα που δε χύνονται και ποτίζουν την σφυρόμπαλα μήπως τη μαλακώσουν και πέσει. Κάθε φορά που συναντά ένα λουλούδι δεν χύνει μερικά από δαύτα.
  Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινά από την κακία που βγαίνει σε κάθε χαρά την οποία ζηλεύει, από την κάθε βρισιά που ξεστομίζει και την ευχή που συγκρατεί.
  Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινά όταν η ελπίδα αυτή μεγαλώνει στην κοιλιά του για να την υιοθετούν βίαια πάντα οι άλλοι.
  Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινάει όταν κάθε άνθρωπο απ' τον οποίο στ' αλήθεια νιώθει αγάπη καταλήγει να τον μισεί με κάθε μόριο της σφυρόμπαλας που σέρνει μες στο στήθος.
  Ερμητική ανάγκη για να γράψει· ξεκινά τελικά όταν είναι μόνος, ολότελα μόνος μες στη βουή και την πολυκοσμία και την τόση φασαρία και την τόση ενόχληση και τα τόσα χέρια που τσιμπολογούν τα μάγουλα χωρίς κανένα, μα κανένα ποτέ να τσιμπάει έστω λίγο την σφυρόμπαλα, χωρίς καν να την βλέπει να εξέχει από το στήθος.

  Κι όταν όλη αυτή η ανάγκη συσσωρεύεται, η ερμητική ανάγκη για να γράψει· παύει τελικά.-

                         Δεν έχει σημασία αν αναπνέεις ή όχι, σημασία έχει ότι είσαι νεκρός.

               I.A.

Ερώτηση: Ζείτε;

Ποικιλόχρωμον ερίφιον

Κ' ιδεολογία μας στο μίξερ...

Bonus εγγραφής: 70 σφαλιάρες από μπάτσους και άλλες 35 από χρυσαυγίτες κι άλλες 35 από συρφετό χουλιγκάνων σε γήπεδο. Σύνολο 140 σφαλιάρες, σύμφωνα με το επαναστατόμετρο...















Ερώτηση: Μαγκιά, κλανιά, χρυσά αυγά!
                                                                                        Ι.Α.

σονέτο 81ο

Πια είσαι δικιά μου. Γείρε πλάι μου με τ'όνειρο σου.
Δουλειές, αγάπη, πόνος, ώρα να κοιμηθούνε.
Γυρίζ' η νύχτα απάνω στις άφανές της ρόδες
κι είσαι αγνή στο πλευρό μου σαν άμπρα κοιμισμένη.

Καμιά άλλη δε θα κοιμηθεί με τα όνειρά μου, αγάπη.
Θα πλέεις, θα πλέουμε αντάμα μες στα νερά του χρόνου.
Καμιά δε θ' αρμενίσει στον ίσκιο πια μαζί μου,
μόνο εσύ πανταζώντανη, πάντα ήλιος και φεγγάρι.

Πια τα χέρια σου ανοίξαν τις ντελικάτες χούφτες
κι αφήσανε να πέσουν νωθρά, τυχαία σημάδια,
τα δυο μάτια σου κλείσαν σα δυο φτερούγες γκρίζες,

ενώ εγώ πάω με το νερό που σέρνεις και με σέρνει .
νύχτα, κόσμος αέρας τη μοίρα τους τυλίγουν,
και δίχως σου δεν είμαι άλλο πια απ' τ' ονειρό σου.

Pablo Neruda

Εκατό Ερωτικά Σονέτα

μετάφραση: Ηλίας Ματθαίου

εκδόσεις: Γνώση

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στον Alanis, που μου το "έδειξε".

Ερώτηση: "θα πλέουμε αντάμα μες στα νερά του χρόνου". Αν και γλυκανάλατο, κάτι με άγγιξε. Εσάς;

Τελευταία προσθήκη: Μερικοί πάγοι δε θα λιώσουν ποτέ. Μιας και βρίσκονται βαθιά δεν τους αξίζει. Ι.Α.

The Dispossessed

Ανάρες

(...)

  Ο Τιρίν χαμογέλασε υπεροπτικά και περιφρονητικά. "Μη μου λες τι να κάνω, κερδοσκόπε. Σκάσε και μπες στο κελί!" Και, καθώς ο Καντάγκβ έκανε υπάκουα μεταβολή, ο Τιρίν τον έσπρωξε στην πλάτη με δύναμη και τον έριξε στο πάτωμα. Ένα δυνατό μούγκρισμα έκπληξης και πόνου ξεπήδησε απ' τα χείλη του αγοριού και κάθισε με την πλάτη στον τοίχο του κελιού σφίγγοντας το δάχτυλό του που είχε γρατσουνιστεί στο τσιμέντο. Ο Σεβέκ κι ο Τιρίν δε μίλησαν. Στέκονταν εκεί, με το πρόσωπο ανέκφραστο, παίζοντας τέλεια τους ρόλους των φρουρών. Όμως δεν ήταν πια αυτοί που έπαιζαν το ρόλο, ο ρόλος τούς έπαιζε. Τα δυο μικρότερα παιδιά γύρισαν με ένα καρβέλι χόλουμ, ένα πεπόνι και μια μπουκάλα νερό. Βλέποντας την παράξενη σιωπή που κυριαρχούσε στο κελί, δεν είπαν κουβέντα. Η τροφή και το νερό σπρώχτηκαν μέσα και η "πόρτα" έκλεισε και σφηνώθηκε. Ο Καντάγκβ ήταν μόνος στο σκοτάδι. Οι άλλοι μαζεύτηκαν κοντά σε ένα φεγγίτη. "Πού θα κατουράει;" ψιθύρισε ο Γκιμπές.

  "Στο κρεβάτι του", απάντησε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο ο Τιρίν.

(...)

  "Τα ανθρωπάκια. Τους φίλους του Σαμπούλ! Τους ανθρώπους της εξουσίας".

  "Τι λες Νταπ; Δεν έχουμε εδώ εξουσία!"

  "Δεν έχουμε; Και τι είναι αυτό, λοιπόν, που κάνει τόσο δυνατό τον Σαμπούλ;"

  "Δεν πρόκειται για εξουσία ούτε για κυβέρνηση. Στο κάτω κάτω, δε βρισκόμαστε στον Γιουράς!"

  "Όχι. Δεν έχουμε κυβέρνηση. Δεν έχουμε νόμους. Σύμφωνοι. Αλλά μου φαίνεται ότι οι ιδέες ποτέ δεν εκλέγονταν από νόμους ή κυβερνήσεις, ούτε καν στον Γιουράς. Αλλιώς πώς θα ήταν δυνατόν να καταφέρει η Όντο να αναπτύξει τις δικές της; Πώς θα είχε γίνει ο οντονισμός παγκόσμιο κίνημα; Οι εξουσιαστές προσπάθησαν να τον συντρίψουν με τη βία και απέτυχαν. Δεν μπορείς να νικήσεις τις ιδέες καταπολεμώντας τες. Τις νικάς μονάχα αγνοώντας τες. Αρνούμενος να σκεφτείς, αρνούμενος να αλλάξεις. Και αυτό ακριβώς κάνει η κοινωνία μας! Ο Σαμπούλ σε χρησιμοποιεί όταν μπορεί˙ όταν δεν μπορεί, σε εμποδίζει να δημοσιεύσεις, να διδάξεις, ακόμα και να εργαστείς. Σωστά; Με άλλα λόγια ασκεί μια εξουσία πάνω σου. Και από πού πηγάζει αυτή; Όχι από μια μεταμφιεσμένη αρχή, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Πηγάζει απ' την έμφυτη δειλία του μέσου ανθρώπινου μυαλού. Πηγάζει απ' την κοινή γνώμη! Αυτή είναι η εξουσιαστική δομή στην οποία συμμετέχει και ξέρει να χρησιμοποιεί. Η ανομολόγητη και μη αποδεκτή κυβέρνηση που εξουσιάζει την οντονιανή κοινωνία και καταπνίγει τον ατομικό στοχασμό".

(...)

  "'Οταν μπορείς να δεις κάτι ολόκληρο", είπε, "φαίνεται πάντα όμορφο. Οι πλανήτες, τα όντα... Αλλά από κοντά ο κόσμος είναι γεμάτος πέτρα και σκόνη. Κι από μέρα σε μέρα η ζωή είναι σκληρή, κουράζει, χάνεις το ιδανικό. Χρειάζεται απόσταση, μεσοδιάστημα. Ο καλύτερος τρόπος για να βλέπεις την ομορφιά της ζωής είναι να τη βλέπεις απ' το πλεονεκτικό σημείο του θανάτου".

  "Πολύ ωραία για τον Γιουράς. Ας τον αφήσουμε εκεί που βρίσκεται, ας τον αφήσουμε να εξακολουθεί να είναι η Σελήνη -δεν τον θέλω! Αλλά δε θα ανεβώ σε μια ταφόπλακα για να χαμηλώσω τα μάτια στη ζωή και να πω: 'Ω, τι ωραία!' Θέλω να τη ολόκληρη απ' το κέντρο της, από δω, τώρα. Δε δίνω δεκάρα για την αιωνιότητα!"

  "Δεν έχει να κάνει με την αιωνιότητα", απάντησε χαμογελώντας ο Σεβέκ, ένας άντρας αδύνατος, από ασήμι και σκιά, αναμαλλιασμένος. "Για να δεις ολόκληρη τη ζωή, πρέπει να τη δεις σαν θνητή. Θα πεθάνω, θα πεθάνεις˙ πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να αγαπιόμαστε; Ο ήλιος θα σβήσει, αλλιώς τι θα τον έκανε να λάμπει;"

Γιουράς

(...)

Εξακολουθούσε να μένει φίλος με τον Σεβέκ αρνούμενος να παραδεχτεί ότι επρόκειτο για αναρχικό. Η οντονιανή κοινωνία αυτοονομάστηκε αναρχική, έλεγε, αλλά στην ουσία αποτελούνταν από απλοϊκούς λαϊκιστές, οι οποίοι λειτουργούσαν χωρίς κυβέρνηση γιατί ήταν πολύ λίγοι και δεν υπήρχαν άλλα κράτη στον πλανήτη τους. Αν η ιδιοκτησία τους κινδύνευε από κάποιον επιθετικό αντίπαλο είτε θα αναγκάζονταν να γίνουν ρεαλιστές είτε θα σαρώνονταν. Οι αντάρτες του Μπενμπίλι θα προσγειώνονταν τώρα στην πραγματικότητα˙ θα ανακάλυπταν ότι η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν έχεις όπλα να την υπερασπιστείς.
(...)

  "Θέλετε να πείτε ότι έχετε τις ίδιες παλαιές αρχές; Βλέπετε, εγώ πιστεύω ότι η ηθική δεν είναι παρά σαν τις άλλες προλήψεις, σαν τη θρησκεία ας πούμε. Πρέπει να την απορρίπτουμε."

  "Μα η κοινωνία μου", εξήγησε μπερδεμένος, "είναι μια προσπάθεια για να τη φτάσουμε. Αν είναι να απορρίψουμε το μοραλισμό, σύμφωνοι -τους κανόνες, τους νόμους, τις ποινές- για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν και το καλό και το κακό, και να κάνουν τις επιλογές τους.

  "Έχετε, λοιπόν, απορρίψει όλα τα κάνε και μην το κάνεις. Αλλά, ξέρετε, νομίζω ότι εσείς οι Οντονιανοί έχετε χάσει τον πραγματικό στόχο. Καταργήσατε τους παπάδες και τους δικαστές, τη νομοθεσία για το διαζύγιο κι όλα τα σχετικά, αλλά διατηρήσατε το πρόβλημα που κρύβεται πίσω τους. Το τοποθετήσατε μέσα σας, στη συνείδησή σας. Και βρίσκεται πάντα εκεί. Είστε το ίδιο σκλάβοι όσο ήσασταν και πριν. Δεν είστε αληθινά ελεύθεροι".

  "Πώς το ξέρετε;"

  "Διάβασα ένα άρθρο για τον Οντονισμό σε ένα περιοδικό", απάντησε. "Και περάσαμε μαζί όλη τη μέρα. Δε σας γνωρίζω, αλλά έμαθα πολλά για σας. Ξέρω ότι κρύβετε μια... μια βασίλισσα Τεαέα μέσα σας, στο κέντρο ακριβώς του μαλλιαρού κεφαλιού σας. Και σας διατάζει όπως η αρχαία βασίλισσα διέταζε τους δουλοπάροικούς της. Λέει 'Κάνε αυτό!' και το κάνετε, ή 'Μην το κάνεις!' και δεν το κάνετε".

  "Εδώ είναι η θέση της", είπε ο Σεβέκ χαμογελώντας. "Στο κεφάλι μου".

  "Όχι! Καλύτερα να τη βάζατε σε ένα ανάκτορο. Θα μπορούσατε τότε να επαναστατήσετε ευκολότερα εναντίον της. Θα έπρεπε! Οι προ-προ-παππούδες σας το έκαναν˙ ή, τουλάχιστον, έφυγαν στη Σελήνη. Αλλά πήραν μαζί τους τη βασίλισσα Τεαέα, και την έχετε πάντα!"

  "Ίσως. Όμως έμαθα κάτι στην Ανάρες: ότι όταν με διατάζει να πληγώσω κάποιον άλλον, τότε πληγώνομαι εγώ".

  "Η ίδια παλιά υποκρισία. Η ζωή είναι μάχη κι ο πιο δυνατός κερδίζει. Ό,τι κάνει ο πολιτισμός είναι να κρύβει το αίμα και να σκεπάζει το μίσος με ωραία λόγια!"

(...)

Ursula K. Le Guin

μετάφραση: Χρήστος Γεωργίου

επιμέλεια: Μάκης Πανώριος

εκδόσεις Parsec

ελληνικός τίτλος: ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων

Ερώτηση: Εξουσία, πανταχού παρούσα. Και η αξία που προσδίδεται μέσα από την σπανιότητα του "αντικειμένου" και την πιθανότητα απώλειάς του.