Θύματα Κολάσεως

Αγαπητοί Γονείς,
όλου του κόσμου,
όσοι
λατρεύετε,
όσοι
είστε υπολήψιμοι,
όσοι
το παίζετε
και
όσοι
κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας,
εύχομαι·

Να Σας Πάρει Ο Διάολος!
Ευχαριστώ.-
                           Στους γονείς μου     Ι.Α.
Ερώτηση: Περί λατρείας και υποκρισίας.
                      

Θάνατος Μνήμης

  Σα ζώο, ντοπαρισμένη από ηρεμιστικά καθόσουν όρθια και γυμνή με την πάνα ακράτειας  να εξέχει από τον πισινό σου και σε έντυνε η μάνα μου με τα ρούχα της κηδείας. Μαύρα ρούχα στα οποία ξεχώριζε καλά η πιτυρίδα, σα χαλάζι λεπτό που επεφτε από τα μαλλιά σου. Και έιχες, γιαγιά μου, επιθυμίες ένα σωρό που δεν μπορούσες να εκφράσεις και αν θυμόμασταν εμείς σε ρωτούσαμε «Γιαγιά σ’ ενοχλεί η ζώνη; Γιαγιά κρυώνεις;» και, αν θυμόσουν τι σε είχαμε ρωτήσει και τι ένιωθες, μας απαντούσες.

  Στεκόσουν εκεί όρθια και γυμνή από αξιοπρέπεια με την πάνα ακράτειας να συγκρατεί τα σκατά της φύσης που επέβαλε στο μυαλό σου να αποβάλει τα πάντα ανεμπόδιστα, όπως τώρα σου φεύγουν τα κάτουρα.

  Στεκόσουν εκεί όρθια και γυμνή με το μάτι να στριφογυρνάει πονηρά, να φέρνει σβούρες και να σταματά στην κόρη που έκλεγε για το χαμό, κόκκινη και πρησμένη καθώς ήταν και ρωτούσες με τη ζωηράδα και την επιμονή της γριάς ξεκούτας –ή του μικρού παιδιού- «Η Ελένη είναι αυτή, γιατί κλαίει;» και σου απαντούσαμε με την ξεροκεφαλιά του σοφού ενήλικα «Δεν είναι η Ελένη, γιαγιά, δεν κλαίει».

  Στεκόσουν εκεί όρθια και γυμνή με τα κοκκαλιάρικα πόδια σου να τρέμουν στον άνεμο του χρόνου, τα βυζιά σου να κρέμονται ίδια βαρίδια βυθισμένα στο στηθόδεσμο της κούρασης και οι πατσές σου, όπως τις ήθελαν τα γηρατειά, τις πείραζα και τις γαργαλούσα για να ξεχαστείς. Γελούσες με τα χείλη σου να τραβιούνται πίσω, ως την ειρωνία της ζωής, όπου θ' αντίκριζες  τον παππού άχρωμο και παγωμένο και θα άρχιζες τις θρηνωδίες μακρόσυρτες και στριγκιές,για όση ώρα θα τον έβλεπες, για όση ώρα δηλαδή θα το θυμόσουν.

  Στεκόσουν εκεί όρθια και γυμνή και αναρωτιόσουν ποιος σε ντύνει και γιατί, και γιατί είμαστε όλοι στα μαύρα φορεμένοι, και πού πήγε ο πατέρας μας; Απαντούσες αμέσως «πέθανε ο πατέρας μας» και συγκρατούσες το λυγμό που ανέβαινε στο λαιμό σου γιατί δεν ήξερες τι άλλο να τον κάνεις, και από εκεί στο κεφάλι σου, που υπέφερε από την αμνησία του αλτσχάιμερ, και εκεί χανόταν.

  Και σήμερα, γιαγιά μου, πού είναι ο παππούς ρωτάς πάλι και μπερδεύεσαι γιατί τέτοιες ώρες αυτός σου έδινε το κουτάλι παραγεμισμένο με χαπάκια. Παρατήρησα ότι όταν δεν το κατάπινες θυμόσουν πιο πολλά, για αυτό κι εμείς στο δίναμε, για να ξεχάσουμε.

                                                           ***

Και τόση αγάπη που μας είχες,

παππού,

σε μια στιγμή πήγε χαμένη...

Αφορμή για αυτό το κείμενο, στις 26/2/2009, αποτέλεσε ο ξαφνικός θάνατος του παππού μου σε συνδυασμό με τη χρόνια άνοια της γιαγιάς μου. Από τα δύο, το δεύτερο είναι το θλιβερό. Το αφιερώνω και στους δύο.

                                                                                                                               Ι.Α.

Ερώτηση: Μπορεί ένα γεγονός να είναι πιο θλιβερό από το θάνατο;

Είτε και Έστω

Κάθε κουράδα 

που τρως

γίνεται δάκρυ,

είτε μέσα

είτε έξω,

χύνεται από την καρδιά

μέσα στην καρδιά.

Σε αυτό το ταξίδι του,

όταν το ρουφάς,

είτε για τη συλλογή σου

είτε για σένα

είτε για τα σκουπίδια

είτε για να το μαγέψεις σε περιπέτεια,

σ' ευχαριστώ

που το μαζεύεις

ή έστω το προσπαθείς.

    ***

Έστω -ακόμα-

να κοιτούσες 

στον καθρέφτη σου

και μένα.

Ή έστω -μόνο-

να κοιτούσες
τον καθρέφτη σου
μέσα από μένα.

                                        Ι.Α.

Στο Λ. ή αλλιώς Α. ή αλλιώς Κ. ή αλλιώς Χ. ή αλλιώς Χ.Κ. ή αλλιώς Χ.Κ.Κ. ή αλλιώς Κ.Κ. ή αλλιώς ...συνεχίζεται

"Σήμερα ξεκινάει μια καινούργια περιπέτεια."

Ερώτηση: Παρακαλάτε κάποιον να "την δει αλλιώς";

Ημερολογιακές καταγραφές (4)

  Αν διαβάζεις αυτά που προσπαθώ να μορφώσω εδώ μέσα και δεν είσαι γνωστός μου -με οποιονδήποτε τρόπο- τότε είσαι από τους ελάχιστους. Αν έπεσες εδώ πέρα τυχαία, στο τέλος αυτής της παραγράφου –το πολύ- θα αλλάξεις «σελίδα». Αν φτάσεις μέχρι το τέλος αυτό το κείμενο, ίσως αναζητήσεις τα προηγούμενα οπότε και πάλι θ’ αλλάξεις «σελίδα» στο τέλος μιας άλλης πρώτης παραγράφου –γι’ αυτό, είμαι απολύτως σίγουρη. Αν δεν έπεσες τυχαία και με διαβάζεις συστηματικά, τότε σ’ ευχαριστώ και πιστεύω είσαι ο ένας από τους τρεις τέσσερις –μάλλον- που το κάνουν αυτό και δεν είναι γνωστοί μου –με οποιονδήποτε τρόπο.

  Εφόσον διαβάζεις αυτό που προσπαθώ να μορφώσω εδώ μέσα λοιπόν και δεν είσαι γνωστός μου –με οποιονδήποτε τρόπο- και δεδομένου ότι υπάρχουν πολύ πιο ενδιαφέροντα και φυσικά αξιόλογα blogs απ’ το δικό μου, σημαίνει ότι ασχολείσαι με το internet –πράγμα φυσικά όχι πρωτότυπο- και μάλιστα πολύ, ίσως πάρα πολύ. Πιθανότατα, έχεις  facebook, twitter, κάνεις follow κάποια blogs, ιστοσελίδες ειδησεογραφικές, κουτσομπολίστικες, έχεις λογαριασμό στο youtube και torrent για  να κατεβάζεις ταινίες, κάνεις search στο google, comment και like σε video, φωτογραφίες, γνωμικά που ανεβάζει ο καθένας, ανεβάζεις τις δικές σου φωτογραφίες, τα γνωμικά που σ’ αρέσουν ή αυτά που μόνος σου εφευρίσκεις, κάνεις τα ψώνια σου στο amazon, πουλάς τις παλιατζούρες σου και διαβάζεις και άρθρα στη wikipedia. Αν είσαι δε και πολύ προχωρημένος και ενημερωμένος έχεις ακόμα και το παιχνίδι second life, γιατί όχι αφού είναι τσάμπα.  Αν είσαι σε επίπεδο τελειωμένου –που λένε- λιώνεις –που λένε- μπροστά στον υπολογιστή σου ή ακόμα χειρότερα μπροστά στο «έξυπνο» τηλέφωνό σου και αυτοπροσδιορίζεσαι με βάση όλα όσα προείπα. (Και εδώ, είναι η στιγμή που –μάλλον- αλλάζεις «σελίδα».)

  Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι η έκφραση της υπερηφάνιας ως ένδειξη περιφρούρησης της πληγωμένης σου αξιοπρέπειας και φυσικά ο φόβος για να το κάνεις αυτό ανοιχτά. Κοινώς, κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλο του internet.

  Στα goody’s στα Πατήσια, έχει ένα παιχνίδι, τύπου εικονικής πραγματικότητας, δε θυμάμαι πώς λέγονται αυτά. Αν παρασυρθείς, θα κάτσεις εκεί όλη μέρα να παίζεις bowling σφαλιαρίζοντας τον αέρα και εκστασιαζόμενος με τις κορίνες που θα βλέπεις ότι πέφτουν, στην οθόνη. Αν δε αγοράσεις το παιχνίδι και το έχεις σπίτι σου δεν θα χρειάζεται καν να βγεις έξω να παίξεις bowling, να πας έξω να παίξεις πινγκ-πονγκ, να πας έξω να κάνεις yoga και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο. Εν ολίγοις, γιατί να βγεις έξω, όταν μπορεί το έξω να έρθει μέσα, στην οθόνη σου; Λένε «ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου!» Αν συμπλήρωναν σε αυτή τη φράση «στο χώρο σου» και «είναι δικός σου» θα ήταν ακριβέστεροι και πιο ειλικρινείς.

  Ανάλογα με τον εαυτό που προβάλλεις στο διαδικτυόκοσμο και φυσικά αυτά που επιλέγεις να δεις  -αν και αυτό δεν το εξετάζω γιατί είναι κάτι που δεν εξωτερικεύεται, ακόμα κι όταν δημοσιεύεις τι παρακολουθείς, είναι τρόπος προβολής- εκφράζονται τα σημεία εκείνα του καθένα που εκλείπουν προσοχής και ουσιαστικοποίησης από τους άλλους. Τα σημεία εκείνα του καθένα που νομίζει ότι θα του δώσουν την αξία που του λείπει ή θα ενισχύσουν την αξία που ήδη έχει αλλά θέλει κι άλλη. Η ανωνυμία, τις περισσότερες φορές, –γιατί πολύ πιθανόν να έχεις και δύο προφιλ στο facebook ή να παίζεις όντως στο second life, που εξάλλου το όνομά του είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό-σου δίνει την ευκαιρία να πειραματιστείς και να εφαρμόσεις ύστερα στον πραγματικό κόσμο, που ολοένα και συρικνώνεται, τα αποτελέσματα της έρευνάς σου.

  Λοιπόν, όταν ανεβάζεις φωτογραφίες από την αποφοίτησή σου ή τα φανταστικά αποτελέσματα της επιτυχημένης σου καριέρας ή σχολιάζεις στο blog της χρυσής αυγής ή βρίζεις το Βενιζέλο στο δικό σου blog ή μιλάς για τις φοβέρες σου επιδόσεις στο γαμήσι ή έχεις 28459 likes στα φοβερά «σοφολογικά» αποφθέγματα που ανασύρεις από τα 438567 βιβλία που διαβάζεις ή γλωσσοφιλιέσαι με τον/την γκόμενά σου μπροστά στην κάμερα ή ακόμα λες πόσο μεγάλη κατάθλιψη έχεις και τι τρόπους σκέφτεσαι για να αυτοκτονήσεις δεν είσαι τόοοοοοοσο γαμάτος όσο νομίζεις ή –ακόμα- τόοοοοοοοσο μαλάκας όσο πάλι νομίζεις.

.-

                                                                Ι.Α.

Σημείωση: Το β' ενικό πρόσωπο που χρησιμοποιώ είναι αυτό που λέμε "γενικό" και απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου. Επίσης, φυσικά δεν είμαι παραδοσιόπληκτο φρικιό και αναγνωρίζω τα πλεονεκτήματα του internet και της εξέλιξης της τεχνολογίας και το πόσο έχει διευκολύνει τη ζωή μας, έχει προσφέρει αφάνταστες δυνατότητες, έχει αλλάξει την οπτική μας γωνία και φυσικά -τουλάχιστον για την ώρα- έχει προσφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό ένα είδος πλουραλισμού που αλλιώς πολύ δύσκολα θα γνωρίζαμε.

Ερώτηση: Εκφράστε την άποψή σας.

Ημερολογιακές καταγραφές (3)

  Μακεδονία ή Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή Πρώην Γιουγκοσλαβία;

  Οι Έλληνες αρέσκονται στο τρίτο, εκείνοι στο πρώτο αν και υπάρχουν και μερικοί, στο Τέτοβο για παράδειγμα, που γουστάρουν περισσότερο να λέγονται Αλβανοί. Η συμβιβαστική λύση βρίσκεται στη μέση, αλλά κανείς δε μένει ευχαριστημένος. Καθώς περιέχει και τις δύο ονομασίες, θα έπρεπε και οι δύο λαοί να είναι εντάξει, αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο κανείς δε φαίνεται να αποδέχεται την «προσβλητική» λέξη.

  Πολλοί γνωστοί μου αρρωσταίνουν στο άκουσμα της πρώτης ονομασίας και δυσανασχετούν έντονα με τη δεύτερη. Σε μια προσπάθεια να φανώ σωστή στο τηλέφωνο στην πρεσβεία τους εδώ, την ανέφερα με το μεσαίο όνομα. Η φωνή αγρίεψε, έγινε απότομη, κοφτή κι αγενής. Στο internet, σε κάποια site χρησιμοποιούν και τις τρεις ονομασίες και σε άλλα καμία από τις τρεις κι η αναζήτηση οφείλει να γίνει με βάση τις πόλεις.

  Κάποια αλήθεια θα έλεγε ότι η χώρα τους δεν μπορεί να αναπνεύσει οικονομικά χωρίς τη δικιά μας. Το εμπάργο που εφαρμόστηκε το Φλεβάρη του ’94 επρεπε άρον άρον να αναιρεθεί όπως και έγινε. Μπαίνοντας στο εμπορικό κέντρο VEROcenter των Σκοπίων, βρίσκεται σε περίοπτη θέση γιγαντιαία φωτογραφία ενός κοριτσιού μέσα σε καρότσι super market. Η επιγραφή γράφει «ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΣ», στα ελληνικά,  και μέσα στο καρότσι υπάρχουν επίσης ελληνικά προϊόντα με ελληνικές επιγραφές.  Στο ίδιο εμπορικό, στο κατάστημα JUMBO, τα κουτιά των χριστουγεννιάτικων δέντρων γράφουν ATHENS-GREECE, ενώ τα πλαστικά κουβαδάκια φέρουν επιγραφή «μαλλί της γριάς» και περιγραφή των συστατικών στην ίδια γλώσσα.

   Στον κόσμο της κατανάλωσης, ο εθνικισμός δε φαίνεται να παίζει τόσο μεγάλο ρόλο όσο στον υπαίθριο χώρο όπου, παρά το πιπίλισμα για την οικονομική κρίση, ανθίζει η οικοδομική ανέγερση του εθνικού φρονήματος, με αποκορύφωμα το άγαλμα στην κεντρική πλατεία, σαφής παραπομπή στο Μέγα Αλέξανδρο.

   Όπως και να ‘χει, φαίνεται και στην πράξη ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις γαμάνε στα Βαλκάνια και πώς άλλωστε δε θα μπορούσαν, αφού η 12ωρη εργασία κοστολογείται με 180 ευρώ και την παντελή απουσία επιδομάτων και λοιπών διεκδικήσεων, όπως επίσης και με ελάχιστα πιο χαμηλές τιμές στα προϊόντα απ’ ότι εδώ. Απευθυνόμενες στην ελίτ καθώς φαίνεται της χώρας, είναι αρκετό για να βγει πολύ κέρδος.  Η επιβίωση γίνεται μέσα από τη συνοχή και αλληλοϋποστήριξη της οικογένειας και για 1 ευρώ παραπάνω, δηλαδή το 1/8 του ημερήσιου μεροκάματου στην καλύτερη περίπτωση, μπορούν να σου γλείψουν τα παπούτσια και όχι υπερβολικά μιλώντας.

  Η γνώμη ενός μορφωμένου, καλλιεργημένου και πλούσιου κατοίκου της Οχρίδας για τη Σκόπια:  «It’s nice to see that this government does something.»

  Όμως μπροστά στην επιβίωση κανείς δεν ασχολείται με αυτές τις μαλακίες μέχρι η οργή να φουσκώσει και με ένα εθνικιστικής αφορμής δόλωμα να αποπροσανατολιστεί και πάλι. Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται, που λένε. Βολεμένα ανθρωπάκια στην Ελλάδα μπορεί να σου κόψουν την καλημέρα επειδή αποκάλεσες τη χώρα ακόμα και FYROM και μπατίρηδες μεθύστακες σε μουσουλμανική ταβέρνα μάς κοιτάνε και γελάνε τραγουδώντας τραγούδι στη γλώσσα τους, που δεν καταλαβαίνω τι λέει αλλά ακούγονται ξεκάθαρα οι λέξεις Makedonija-Makedonija, και τα ηχεία το παίζουν ξανά και ξανά. Τους κοιτάμε κι εμείς και γελάμε εξίσου.

  Παρόλαυτα, δύο ποτηράκια ρακίγια έρχονται κέρασμα από τους σερβιτόρους, με τον έναν να μας ρωτάει αν είμαστε Βέλγοι! Την επόμενη μέρα το πρωί, πριν φύγουμε, τρώμε πάλι εκεί και πίνουμε τούρκικο καφέ, αφού αυτό που έγραφε ο οδηγός με τίτλο Macedonia, χωμένος στο χαμηλότερο συρτάρι γνωστού βιβλιοπωλείου, ήταν ακριβές: «Local food at local prices.»

               Ι.Α.

Ερώτηση: Δολώματα αποπροσανατολισμού.

Προς Το υπουργείο εργασίας

Ανεργία,
για την οποία γίνεται τόση φασαρία,
κρίση, σου λέει,
αυξάνεται.
Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε επίσημα στοιχεία.
Οργανώνουν πορείες,
κλείνουν τους δρόμους,
η Παναγή Τσαλδάρη
γέμισε με μπάτσους
κι οι Πακιστανοί είναι εκεί γύρω
και σέρνονται στους δρόμους
άστεγοι και κουρελοντυμένοι
και χορτασμένοι απ' τα σκουπίδια.
Τα Πρεζάκια είναι εκεί γύρω
και κουδουνίζουν κέρματα και κερματάκια
για μια τελευταία δόση ηρωίνης,
υψηλής περιεκτικότητας σε τριμμένο depon.
Από αλουμινόχαρτα από χέρια Αλγερινών
που είναι, επίσης, εκεί γύρω
κι εκμεταλλεύονται,
όντες θύματα εκμετάλλευσης απ' τους δουλευταράδες.
Τέλος πάντων, η Πειραιώς
γεμίζει με μπάτσους
κι η ανεργία
αυξάνεται
ολοένα και
αυξάνεται
ξεχνώντας
ότι
ήταν
ήδη
αυξημένη
εκεί γύρω.
                         Ι.Α.
Ερώτηση: Πόσο ζοφερός είναι ο κόσμος γύρω μας μέχρι να γίνει κι ο δικός μας λίγο, εξίσου ή και περισσότερο ζοφερός;

Έτσι Σταυροκοπιούνται οι Ισπανοί Άγιοι (part 2)

 -Τι έκανε χτες το απόγευμα ο εγγονός της γριάς του 4Β, στου Κ.;

 -Μου έχει πει ότι τον βοηθάει στα μαθήματα.

 -Θα το χαλάσει το παιδί! Τι δουλειά έχει ο 18χρονος με τον 30άρη;

 -Κι εγώ αυτό λέω, προσπάθησα να της το φέρω απ’ έξω-απ’ έξω, να της βάλω μυαλό, ν’ ανοίξει τα μάτια της. Όχι, αυτή εκεί, άσ’ το λέει, μπας και ξεστραβωθεί και διαβάσει τίποτα, μη μείνει στην ίδια τάξη. Βρε, της λέω, θα μάθει άλλα πράγματα εκεί, όχι σχολικά, απ’ τ’ άλλα, θα κινδυνέψει το παιδί.

 -Γέρασε μωρέ και ξεκούτιανε η γριά, τι ψάχνεις;

 -Μου ‘πε ότι τον έπιασε και να καπνίζει.

 -Σώπα! Και τι έκανε;

 -Τον έβαλε λέει να ορκιστεί ότι δε θα το ξανακάνει.

 -Και δέχτηκε;

 -Ναι.

 -Πού ορκίστηκε;

 -Στη ζωή της.

 -Αμαρτία!

 Σταυροκοπήθηκαν.

                                                                       ***

 -Τα ‘μαθες; Ο Μήτσος έχει σχέση με τη χωριζμένη του 2Γ.

 -Χμ, κάτι άκουσα. Μα αυτή δεν τα έχει με τον Τάκη, τον παντρεμένο;

 -Ε απ’ ότι φαίνεται είναι κανονική πόρνη, με λεφτά.

 -Το ‘ξερα εγώ! Κι αυτός ο άντρας, που και καλά είναι αδερφός της, πελάτης είναι.

 -Ναι χρυσή μου, εννοείται!

 -Κι εσύ πώς το ‘μαθες αυτό για το Μήτσο;

 -Της το ‘παιξα φίλη και καλά, για να την κάνω να μου ομολογήσει όσα ξέρει για τον Τάκη. Και μέσα σ’ όλα μου ‘πε και για το Μήτσο.

 -Καλά δεν ντράπηκε;

 -Όχι παιδί μου, κανονική πόρνη, αυτές δεν ντρέπονται, το ‘χουν και καμάρι!

 -Κι ο Μήτσος τι δουλειά έχει κάθε λίγο και λιγάκι στου Κ.;

 -Σαν πελάτης φαίνεται. Αυτή πρέπει να δουλεύει για τον Κ.! Είδες το κωλόπαιδο; Το παίζει και φτωχό κι εκμεταλλεύεται τους καημένους τους Σταύρηδες που του προσφέρουν το σπίτι τους! Βρε λες να τους δίνει προμήθεια απ’ τα κέρδη;

 -Μα δεν ακούς τι λένε και για τον Σταύρο; Ότι μπαινοβγαίνει στο διαμέρισμα της φοιτητριούλας του 3Δ και καλά ότι την ε-νι-σχύ-ει οικονομικά.

 - Χριστός και Παναγία!

 Σταυροκοπήθηκαν.

                                                                          ***

 -Γεια σου Μήτσο.

 -Γεια σου ρε Κ. τι κάνεις;

 -Καλά μωρέ. Κάτσε να σου φέρω τα λεφτά. Να, ορίστε.

 Ο Μήτσος αγνοεί τα χρήματα, μπαίνει στο διαμέρισμα και κάθεται σε μια πολυθρόνα στο σαλόνι. Ο Κ., όρθιος, τον ρωτάει.

 -Τι έγινε, είσαι κουρασμένος;

 -Άσ’ τα σου λέω, κομμένος εντελώς, πτώμα είμαι.

 -Πολλή δουλειά;

 -Ναι, άσε, πολύ γαμήσι ρε φίλε.

 -Έχουν αρχίσει τα σούσουρα ρε Μήτσο, κόψε καλύτερα τις επαφές με την κυρά στο 2Γ. Το ‘μαθα κι εγώ.

 -Αυτό τις πειράζει τις πουτάνες ή πού ανακαλύψανε ξαφνικά ότι καμιά δεν μπορεί να μ’ έχει αποκλειστικό; Και δε φταίω ‘γω, Αυτές μου ρίχνονται! Πάω για τα κοινόχρηστα και μου δείχνουν τις κιλότες που τους έστειλε για πλύσιμο η κόρη, τις τσόντες που βλέπουν οι γιοι τους, το φλεβίτη στη γάμπα που θέλει γιατρό και ό,τι γαμημένη δικαιολογία μπορείς να φανταστείς!

 -Τι λες ρε Μήτσο;

 -Αυτό που σου λέω! Όλες τις πηδάω! Και τη χωριζμένη με τον παντρεμένο στο 2Γ και τη χήρα στο 4Α και τη γριά στο 4Β και την παντρεμένη με τη νύφη στο 1Ε, η νύφη δε μου κάθεται βέβαια ακόμα, αλλά πού θα πάει; Θα μου κάτσει!

 -Μπορεί να μη σε θέλει ρε Μήτσο, έχει μικρό παιδί.

 -Τι μας λες; Αφού όλες πουτάνες είναι ρε μαλάκα. Πάνε στην εκκλησία, στο δωματιάκι να ‘ξομολογηθούν, και καλά, και κάνουν τον παπά να χρειάζεται παγωμένα λουτρά μ’ αυτά π’ ακούει ο χριστιανός. Όλη τη βδομάδα πήδημα και τα Σάββατα ΄ξομολόγηση, πηδάνε τον παπά! Θε μου ‘σχώρα με.

 Σταυροκοπιέται.

 -Και δε μου λες ρε Μήτσο, αν πεθάνουν μεσοβδόμαδα τι γίνεται;

 -Πάνε στην Κόλαση φυσικά.

 -Πού τα ξέρεις ρε Μήτσο, συ αυτά;

 -Μου τα λέει η παπαδιά· την πηδάω κι αυτή!

                                                                       ***

 -Τι ‘ναι αυτά που ακούγονται στην πολυκατοικία ρε κωλόπαιδο;

 -Τι ακούγεται;

 -Ότι κάνεις νταβατζιλίκια με κοριτσάκια απ’ τη σχολή σου.

 -Μα καλά, πιστεύετε αυτές τις βλακείες; Ξέρετε πώς είναι τα κουτσομπολιά τώρα.

 -Να ‘χες γκόμενες, να σου ‘λεγα μπράβο! Αλλά όχι και νταβατζιλίκια! Εμάς μας λένε Σταύρηδες για κάποιο λόγο! Ο προπάππους μου εμένα παρά λίγο να ανακηρυχτεί άγιος!

 -Αφού δε μύρωσε το σώμα του.

 -Ήθελε ένα μήνα ακόμα, δεν είχε κλείσει τα 3 χρόνια… Μη με κοροϊδεύεις εμένα κωλόπαιδο!  Αλλά ξέρουμε τι πούστης είσαι! Ούτε νταβατζιλίκια, ούτε τίποτα, τα ‘μαθα όλα εγώ απ’ την κοπελίτσα του 3Δ. Άγια κοπέλα. Έρχεται εδώ ο εγγονός της γριάς από δίπλα, δήθεν ότι διαβάζετε και καλά!

 -Ε τι άλλο να κάνουμε;

 -Μη με κοροϊδεύεις εμένα! Έχω ένα κούτελο εγώ στην πολυκατοικία. Δε θα μου το σημαδέψεις εσύ! Κωλόπαιδο! Όλη η πολυκατοικία ξέρει τι είσαι!

 -Τι είμαι;

 -Πούστης! Αυτό είσαι! Τελευταία προειδοποίηση, αλλιώς σε διώχνω από ‘δω μέσα και θα τα πω όλα και στη μάνα σου και παντού! Τέλος τα σούρτα φέρτα από αγοράκια, πουτάνες και τα σχετικά. Καμιά γκόμενα αν θες μόνο, αλλιώς τέρμα! Άκουσες τι σου λέω;! Τέ-ρμα!

 Η κυρία Σταύρου επικαλούμενη ζαλάδα και φτερουγίσματα στην καρδιά πάει να ξαπλώσει. Ο κύριος Σταύρος σκύβει προς το μέρος του Κ. και ψιθυρίζει στο αυτί του προσεκτικά, αφού πρώτα σιγουρευτεί πως η γυναίκα του εγκατέλειψε το χώρο.

 -Μου ΄χουν πει ότι φέρνεις ωραία κοριτσάκια και μικρά εδώ. Φέρε κανένα όταν θα λείπει η γυναίκα μου. Θα σε πληρώσω καλά, μην ανησυχείς. Αλλά φρόντισε να το κάνεις μέχρι το Σάββατο που θα πάω στον παπά.

 Σταυροκοπιέται.

 -Και να σου πω, να σου πω, κάνουν κι απ' αυτό το, πώς το λένε, το ισπανικό;

                                                                                                                                    Ι.Α.
Στον καλό μου φίλο Ε. σε μια προσπάθεια εξορκισμού. Τον ευχαριστώ για την έμπνευση και τις ιδέες του.


Ερώτηση: Πόσο εξωπραγματικά σας φαίνονται αυτά στον 21ο αιώνα;